.Οδηγώ με Ασφάλεια σημαίνει: Μαθαίνω και εφαρμόζω τον Κ.Ο.Κ. Δεν οδηγώ όταν έχω καταναλώσει οινοπνευματώδη ποτά Σέβομαι τα όρια ταχύτητας Δεν κάνω αντικανονικά προσπεράσματα Δεν παραβιάζω τον κόκκινο σηματοδότη Σταματώ στο STOP και δίνω προτεραιότητα Δίνω προτεραιότητα στους πεζούς και στα άτομα με ειδικές ανάγκες Σέβομαι τα σήματα και τις υποδείξεις των τροχονόμων Φορώ πάντοτε ζώνη ασφαλείας Τοποθετώ τα παιδιά στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και τους φορώ ζώνη ασφαλείας Σε περίπτωση που οδηγώ ή είμαι συνεπιβάτης σε μοτοσυκλέτα, φορώ πάντα κράνος Πριν ξεκινήσω για ταξίδι, ελέγχω το όχημα που θα οδηγήσω . ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΙΝΑΙ: 1.Η μελέτη, προστασία, βελτίωση και προαγωγή των οικονομικών κοινωνικοασφαλιστικών και συνδικαλιστικών συμφερόντων και δικαιωμάτων των μελών του. 2.Η εξύψωση και προαγωγή του πνευματικού επιπέδου των μελών του. 3.Η ανάπτυξη ταξικής συνείδησης και πνεύματος αλληλεγγύης μεταξύ των μελών του και των άλλων εργαζομένων . 4.Η βελτίωση και καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας και η ανάπτυξη του μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου των μελών του. 5.Η προάσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών,η ανάπτυξη των αρχών του ελεύθερου συνδικαλισμού , ο σεβασμός, των διεθνών συμβάσεων εργασίας, η ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, η πάλη για τη δημιουργία Κράτους Δικαίου, για την απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης. 6.Η πάλη για τη δημοκρατία,την κοινωνική πρόοδο, την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική απελευθέρωση και την ειρήνη . 7.Η διασφάλιση και κατοχύρωση της προσωπικής αξιοπρέπειας των μελών.

H ΟΜΙΛΙΑ TOY ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ
ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ
Δευτέρα 11-4-2011
Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου

«Μνημόνιο, Εργασιακά και Συνταξιοδοτικά Δικαιώματα»

Ευχαριστώ πολύ τον κ.Μιχάλη Κλάδο και όλα τα Διοικητικά Συμβούλια των Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού Τομέα για την τιμή της πρόσκλησης. Τέτοιες πρωτοβουλίες εγρήγορων συνδικαλιστών είναι ίσως το μόνο ελπιδοφόρο σημάδι στη μνημονιακή περίοδο που διανύουμε.
Εξάλλου, το Σωματείο Εργαζομένων ΟΤΕ, το Σωματείο Ξεναγών Κρήτης και Θήρας, Τυπογράφων, Ιατρικών Επισκεπτών, Φαρμακοϋπαλλήλων, Περιοδευόντων Πωλητών ‘Προμηθέας’, Οδηγών Τουριστικών Λεωφορείων, Εργαζομένων με Δίκυκλο, όλα τα Σωματεία που συμμετέχουν στη σημερινή εκδήλωση αποτελούν πυρήνες αφυπνισμένων συνειδήσεων. Και όλοι σας αντιλαμβάνεστε ότι μπορεί μεν σήμερα να είστε εργαζόμενοι πολίτες, αύριο γονείς και σε λίγα χρόνια συνταξιούχοι, οι επιδεινώσεις όμως του διαρκώς και προς το χειρότερο επικαιροποιούμενου Μνημονίου, θα επηρεάζουν κάθε πτυχή της ζωής όλων μας, αλλά και των επόμενων γενεών.
    Ι.Βρισκόμαστε ήδη στην τέταρτη εκδοχή[1] τού διαρκώς και προς το χειρότερο επικαιροποιούμενου Μνημονίου και όλοι έχουμε λάβει πείραν των συνεπειών των επιβαλλόμενων πολιτικών του.
Δεν επιχαίρουμε γιατί και προ της επιβολής του, (κάτω από μια μεθοδευμένη εκστρατεία κατασυκοφάντησης της χώρας και των πολιτών της από εγχώριους ιθύνοντες και ξένους επικυρίαρχους κατά τα στάδια του δόγματος του σοκ),[2] καλούσαμε[3] την κυβέρνηση και τους κοινωνικούς φορείς να απορρίψουν μια τέτοια προοπτική˙  η οποία, με μαθηματική ακρίβεια, όχι μόνο δεν
θα επέλυε το πρόβλημα του χρέους και της κρίσης δανεισμού, αλλά θα επιδείνωνε και όλες τις άλλες παραμέτρους τής οικονομίας, ώστε σύντομα να εξελιχθεί και σε κοινωνική κρίση[4] την οποία ήδη βιώνουμε. Δεν είναι του παρόντος να αναφερθούμε στην προμνημονιακή περίοδο και στις εναλλακτικές δυνατότητες που είχε η κυβέρνηση για την ανανέωση των ομολόγων τού δημοσίου χρέους, που έληγαν κατά την περίοδο εκείνη.
Επ’αυτού και εμείς και πολλοί άλλοι, έχουμε προτείνει τις υπαρκτές δυνατότητες που είχε στη διάθεσή της η Ελλάδα. Δεν έκανε όμως χρήση αυτών γιατί αφενός μεν η νεοφιλελεύθερη αλλοτρίωση των πολιτικών συνειδήσεων, αφετέρου δε, η πλήρης εξάρτηση της μειωμένης αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος από την χρηματοοικονομική βιομηχανία, την Ευρωπαϊκή Τεχνοδομή και τους διεθνείς Οργανισμούς, μοιραία οδηγούσαν στην πλήρη υποταγή τής χώρας και την παράδοση του πλούτου της στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Τώρα που το καταπλεονεκτικό, μονεταριστικό, αντιαναπτυξιακό και αντικοινωνικό Μνημόνιο ξεδιπλώνει όλες τις αδιέξοδες πτυχές του, (βυθίζοντας τη χώρα σε μια πρωτοφανή -για τη μεταπολεμική περίοδο- ύφεση και ανεργία), έχουμε πολλές προσχωρήσεις στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο. Αυτές οι προσχωρήσεις όμως δεν συντελούνται από ειλικρινή μεταμέλεια και ενδιαφέρον για τα προβλήματα του κοινωνικού σχηματισμού, αλλά για να μετριαστεί η λαϊκή οργή και δυσαρέσκεια, που μετά το μούδιασμα από τον εκφοβισμό τού ναυαγίου τού Τιτανικού, απλώνονται  αργά μα σταθερά σε όλη τη χώρα.
Εξάλλου, οι εξελίξεις στους χώρους τού  ευρωπαϊκού Νότου έδειξαν ότι οι ηγεσίες τους προσπάθησαν «με νύχια και με δόντια» να αποφύγουν την είσοδο στον μηχανισμό «στήριξης», γιατί, βλέποντας και την δεινή θέση τής Ελλάδας, συνειδητοποιούσαν σε τι περιπέτεια θα βάλουν τις κοινωνίες τους. Με μία φράση θα μπορούσαμε να πούμε ότι το Μνημόνιο είναι ένας μηχανισμός μεταβίβασης πλούτου από την ελληνική κοινωνία στις Αγορές και κυρίως στις χρηματο-οικονομικές συσσωρεύσεις. Ήταν, ως εκ τούτου, επόμενο ότι μόνον φαινόμενα αποδόμησης και απορρύθμισης θα προξενούσε στην ελληνική κοινωνία.
Ήδη οι προβλέψεις του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ για την ανεργία ξεπερνά τις δυσοίωνες περυσινές προβλέψεις όλων μας. Το Ινστιτούτο βεβαιώνει ότι η ανεργία στα τέλη του έτους θα ανέλθει στο 22%[5] και ο αριθμός των ανέργων θα αγγίξει το 1.200.000, με τάσεις ραγδαίας αύξησης. Η πολιτική τού αποπληθωρισμού απέτυχε αφού είναι τριπλάσιος του προβλεφθέντος. Το ίδιο ισχύει και για την ύφεση, η οποία τρέχει με ρυθμούς πάνω από το 6,2%, είναι όμως μεγαλύτερη, γιατί στην αξία της παραγωγής και των εισαγομένων προϊόντων προστίθενται ως θετικό μέγεθος και τα φορολογικά βάρη. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και επαγγελματικοί κλάδοι αποσυγκροτούνται, κυρίως λόγω της πιστωτικής ασφυξίας. Οι τράπεζες, μολονότι έχουν πάρει περίπου 100 δις ευρώ κατά τα τελευταία δυόμισι χρόνια, εν τούτοις ασχολούνται με την τακτοποίηση του χαρτοφυλακίου και άλλες γεωστρατηγικές κινήσεις και δεν χρηματοδοτούν την πραγματική οικονομία. Το δυσάρεστο είναι ότι η πολιτική λειτουργία, παρά τα ευχολόγιά της, δεν κατορθώνει να τις πείσει να διοχετεύσουν ρευστό στην οικονομία ώστε να αρχίσει μια στοιχειώδης παραγωγική δραστηριότητα.
Το νέο υπό διαμόρφωση Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, που για να μην τρομάξει περισσότερο τους λαούς, το ονόμασαν σε «Σύμφωνο για το Ευρώ», οδηγεί σε ένα νέο και αόριστης διάρκειας Μνημόνιο, με το οποίο θα ζήσουν και οι επερχόμενες γενεές. Το Σύμφωνο αυτό προωθεί δήθεν τη συνολική ανταγωνιστικότητα των οικονομιών των χωρών τής ΕΕ και πρώτο μέτρο πρέπει να είναι η μείωση των ελλειμμάτων και του χρέους στα επίπεδα του Συμφώνου Σταθερότητας. Διαφορετικά, θα επιβάλλονται διάφορες ποινές και πρόστιμα στις χώρες που τα υπερβαίνουν. Η Γερμανία και η ζώνη επιρροής της, γνωρίζοντας τί έχουν αποκομίσει μέχρι σήμερα από το ενδοευρωπαϊκό εμπόριο, προσπαθούν να μονιμοποιήσουν τις ανισότητες παραγωγικής ικανότητας, ώστε να έχουν αιώνιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
Αλλά η ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας[6]  εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων το επίπεδο της έρευνας, της τεχνολογικής αναβάθμισης, της καινοτομίας, της εκμετάλλευσης των δικτύων, της πιστωτικής επάρκειας, της χρήσης τής -κατά πολύ εμπλουτισμένης στις μέρες μας διαδικτυωμένης, επινοητικής, φιλόδοξης- νεανικής εργατικής δύναμης. Υπάρχει βεβαίως και ο παράγοντας της παραγωγικότητας της εργασίας, ο οποίος στη χώρα μας κατά την τελευταία 10ετία έχει αυξηθεί με υπερδιπλάσιους ρυθμούς απ’ότι η παραγωγικότητα ανά μονάδα προϊόντος στη Γερμανία, την οποία όμως δεν έχουμε φτάσει ακόμη.
Έτσι, επειδή όλα αυτά τα στοιχεία, που συντελούν στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, ελλείπουν από τη χώρα μας και δεν πρόκειται να τα έχει με τις συρρικνωτικές πολιτικές τού Μνημονίου για μεγάλο χρονικό διάστημα, η μόνη διέξοδος που της απομένει για να αποκτήσει μια ψευδαίσθηση ανταγωνιστικότητα είναι η διαρκής μείωση των ημερομισθίων, των μισθών, των συντάξεων και των λοιπών παροχών του Κοινωνικού Κράτους. Μας ωθούν, δηλαδή, με απειλή και άλλων βαρύτερων ποινών και προστίμων, σε ένα κοινωνικό ολοκαύτωμα.
Εξάλλου, η φορολογική πολιτική τού Μνημονίου δεν οδήγησε στην απορρόφηση των πρόσθετων βαρών από την παραγωγική διαδικασία, αλλά,
-λόγω της ολιγοπωλιακής συγκρότησης της ελληνικής αγοράς και του αδιεξόδου των μικρομεσαίων-, επιρρίφθηκε στην κατανάλωση. Η διαρκής ονομαστική απομείωση των μισθών και των συντάξεων, η άνοδος του πληθωρισμού και η αυξανόμενη ανεργία είναι ένα εκρηκτικό μίγμα που οδηγεί σε κοινωνική κατάρρευση. Αν ληφθεί μάλιστα υπόψη ότι τα φαινόμενα της υποαπασχόλησης, της ετεροαπασχόλησης, της άτυπης εργασίας και της γενίκευσης των ευέλικτων μορφών της, τείνουν να καταλάβουν όλο και μεγαλύτερα εργασιακά πεδία, τότε αντιλαμβάνονται όλοι ότι το εργασιακό σύστημα θα παράγει φτωχούς εργαζομένους,[7] που είναι αδύνατον να συντηρήσουν όχι μόνο την οικογένειά τους, αλλά και τους εαυτούς τους. Όμως, ακόμη και την περίοδο που η ανάπτυξη έτρεχε με ρυθμούς 4-5% κατά την περασμένη 15ετία, η ανεργία των πτυχιούχων και των μεταπτυχιακών ελάμβανε πρωτοφανείς διαστάσεις.[8] Εξακόσιες και πλέον χιλιάδες σπουδαγμένοι νέοι μας εισήλθαν στην αγορά εργασίας, αλλά η δομή της οικονομίας δεν δημιούργησε περισσότερες από 250.000 θέσεις ανάλογου μορφωτικού επιπέδου. Οι περισσότερες από αυτές ήταν, όπως ήταν φυσικό, στον δημόσιο τομέα, αφού ο λυμφατικός, κρατικοδίαιτος και περιστασιακός ιδιωτικός τομέας ήταν αδύνατον να τους απορροφήσει. Και αυτοί όμως που βρήκαν εργασία, περιφέρονταν κατά μέσο όρο επί μία πενταετία μέχρις ότου βρουν κατάλληλη θέση. Σε μια συνολική καταμέτρηση,[9] το 60% αυτών των πτυχιούχων και μεταπτυχιακών και μετά από μια περίοδο 5ετούς τουλάχιστον ανεργίας, αναγκάστηκαν να αναλάβουν εργασίες κατώτερου μορφωτικού επιπέδου, κάτι που πίεσε τους απόφοιτους Λυκείου σε γενικευμένη ανεργία ή μια περιστασιακή εργασία κατώτερη και των δικών τους δυνατοτήτων.
Παρά τα αντιθέτως λεγόμενα από πολλούς ιδιοτελείς και αστοιχείωτους νεοφιλελεύθερους, το έλλειμμα ανάπτυξης και παραγωγικότητας του ιδιωτικού τομέα δημιουργεί ένα τεράστιο εργασιακό κενό. Γι’αυτό άλλωστε και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, μετά το κλείσιμο του κρουνού τής μετανάστευσης των Ελλήνων προς τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης (κυρίως) και αλλού, ήταν μια αναγκαστική διέξοδος για την απορρόφηση ενός σημαντικού ποσοστού της ανεργίας, έστω και αν οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα, ως ποσοστό του ενεργού πληθυσμού, ποτέ δεν έφτασαν τον μέσο όρο της Ευρώπης των 17, που είχαν και έχουν ποσοστά υπαλλήλων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα κατά πολύ μεγαλύτερα. Τώρα, το Μνημόνιο επιβάλλει και για το δημόσιο τομέα όχι τον κανόνα 1 προς 5 (όπως λέγεται), αλλά 1 προς 7. Δηλαδή σε κάθε 7 αποχωρούντες θα προσλαμβάνεται ένας υπάλληλος, συμπεριλαμβανομένων και των μετα-τάξεων από τις ιδιωτικοποιούμενες κοινωφελείς επιχειρήσεις. Αν δε, σ’αυτή την επιβαλλόμενη απομείωση των προσλήψεων προστεθούν και οι αθρόες λήξεις συμβάσεων ή απολύσεις των εκτάκτων της Τοπικής Αυτοδιοικήσεις και των Νομικών της Προσώπων ή άλλων από τις καταργούμενες υπηρεσίες και νομικά μορφώματα, τότε θα αντιληφθούμε όλοι ότι ο κανόνας 7 προς 1 είναι παραπλανητικός και ότι η αναλογία αυτών που θα προσληφθούν είναι κατά πολύ μικρότερη.
Δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι ο ρυθμός ανάπτυξης και η αύξηση του ΑΕΠ, που παρατηρήθηκαν κατά την περίοδο της εκσυγχρονιστικής διακυβέρνησης και την πρώτη τετραετία Καραμανλή, ήταν εντελώς εικονικοί, αφού βασίζονταν στην πιστωτική υπερεπέκταση που επέβαλε καταναλωτικό πρότυπο εισαγωγικού προσανατολισμού με την ταυτόχρονη αποσυγκρότηση της παραγωγικής δομής της χώρας, πρωτογενούς και δευτερογενούς. Έτσι είναι λάθος ότι ο ρυθμός τής οικονομικής μεγέθυνσης μειώνει το ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα. Αυτό μπορεί να συμβαίνει σε άλλες χώρες, αλλά όχι στη δομή τής ετερόνομης ελληνικής οικονομίας. Αν π.χ. οι ρυθμοί ανάπτυξης και η αύξηση του ΑΕΠ οφείλονται στην κατανάλωση που στηρίζεται στον δανεισμό, τότε οι Έλληνες, αγοράζοντας τα προϊόντα των κεντρικών ευρωπαϊκών χωρών, επιδοτούν τις θέσεις εργασίας αυτών και όχι της Ελλάδας. Το ίδιο συμβαίνει και με τις επενδύσεις παγίου κεφαλαίου ως ποσοστού του ΑΕΠ. Αφού η Ελλάδα δεν διαθέτει τον κατάλληλο μηχανολογικό και τεχνολογικό εξοπλισμό, (όπως τώρα συμβαίνει με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, των οποίων όλα τα υλικά και η τεχνογνωσία εισάγονται), τότε δεν δημιουργούνται θέσεις εργασίας και δεν επηρεάζεται η ανεργία από την ανάπτυξη.  Για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας στην Ελλάδα θα πρέπει να υπάρξει ισχυρός κατασκευαστικός-μεταποιητικός τομέας, ο οποίος θα αναφέρεται πρωτίστως στην εσωτερική αγορά.
Έτσι, οι μόνες διέξοδοι για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας είναι οι κατοικίες και άλλα κτίρια, των οποίων οι πρώτες ύλες παράγονται στην Ελλάδα και από την επεξεργασία τους και την εμπορία τους, εξαρτώνται πολλές επαγγελματικές δραστηριότητες και τέχνες, καθώς και ο τουρισμός. Αλλά για μεν τις κατοικίες το Μνημόνιο και οι πολιτικές του επιβάλλουν σωρεία περιορισμών και φόρων, έτσι που να καταβυθίζεται ο κλάδος όλο και περισσότερο στην ύφεση. Όσον αφορά δε τον τουρισμό, η ευδοκίμησή του εξαρτάται από το εισόδημα των πολιτών των ξένων χωρών και των Ελλήνων πολιτών, αλλά και από τον ανταγωνισμό που υπάρχει με την προσφορά των ίδιων υπηρεσιών και αγαθών στις γειτονικές χώρες. Επομένως πρόκειται περί μιας ετερόνομης συνθήκης που εξαρτάται από τους αγοραίους ανέμους.
Άρα το ελληνικό πρόβλημα δεν συνίσταται στο ότι το ελληνικό κράτος δεν προχώρησε στην απελευθέρωση των Αγορών, ώστε να καταλάβουν ολοκληρωτικά όλο το δημόσιο χώρο οικονομικής δραστηριότητας, αλλά στο ότι το ιδιωτικό κεφάλαιο επέβαλε τις επιλογές του και κατέστησε το κράτος και την κοινωνία ομήρους των επιδιώξεών του. Δηλαδή το ελληνικό κράτος δεν κατόρθωσε να επιβάλλει ποτέ, κατά τη μεταπολεμική περίοδο, ένα κατά το δυνατόν αυτοδύναμο και αυτοτροφοδοτούμενο μοντέλο ανάπτυξης, όπως συνέβη με όλες τις χώρες τής ύστερης ανάπτυξης (Ιαπωνία, Κορέα, Ταϊβάν, Βραζιλία, Ρωσία κ.λπ.).[10] 
Το πρόβλημα θα επιδεινωθεί περαιτέρω επειδή το Μνημόνιο επιβάλλει αθρόες ιδιωτικοποιήσεις των Κοινωφελών Επιχειρήσεων, οι οποίες θα συνοδευτούν από μαζικές απολύσεις αλλά και περαιτέρω διάλυση πολλών μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που συγκροτούσαν έναν δυναμικό παραγωγικό ιστό γύρω τους. Αυτό θα οδηγήσει σε ένα νέο κύμα απολύσεων από τον ιδιωτικό τομέα που δεν έχει ακόμα προβλεφθεί. Αλλά η άνοδος των τιμών των αγαθών και υπηρεσιών που συνοδεύουν την ιδιωτικοποίησή τους θα δυσχεράνει τη ζωή όλων των πολιτών και θα καταστήσει το λειτουργικό κόστος των μικρομεσαίων αβάσταχτο. Επομένως θα μπούμε σε ένα πιο βαθύ τέλμα αυτοτροφοδοτούμενης ύφεσης.
Έχω την εντύπωση ότι περιέγραψα βασικές πτυχές τής μνημονιακής πολιτικής, που αφορούν στην επιδείνωση της αγοράς εργασίας. Αντί να επιμείνουμε στη ρύθμιση της εργασίας και στην κοινωνική της νομιμοποίηση, την απορρυθμίζουμε με τις πολλές μορφές της ευελιξίας και της ατυπίας. Αντί να ενισχύουμε την έρευνα, την καινοτομία και την παραγωγική ανασυγκρότηση του ευρύτερου δημόσιου τομέα με τις βέλτιστες μεθόδους και τους αρίστους λειτουργούς, πολιτική που θα συμπαρασύρει και τον ιδιωτικό τομέα στην ανάπτυξη, ακολουθούμε πολιτικές ενίσχυσης της προσφοράς και ιδιωτικοποίησης του δημόσιου πλούτου. Αντί να ενισχύουμε τα εργατικά και συνταξιουχικά στρώματα και να ενδυναμώνουμε τα υποσυστήματα του Κοινωνικού Κράτους,  τα αποσυγκροτούμε υποβαθμίζοντας έτσι το ανθρώπινο και εργασιακό κεφάλαιο.
Οδηγούμαστε έτσι στην περαιτέρω καταβαράθρωση του παραγωγικού ιστού και στην ανισοκατανομή των εισοδημάτων, ενώ γνωρίζουμε ότι αυτό ακριβώς είναι το εσωτερικό και εξωτερικό πρόβλημα της χώρας, εν σχέσει δηλαδή με τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Η έλλειψη συνοχής στο εσωτερικό αλλά και η έλλειψη σύγκλισης σε ευρωπαϊκό επίπεδο εξαιτίας της λειτουργίας των λεόντειων και καταπλεονεκτικών κανόνων της ΟΝΕ, που τώρα αυστηροποιούνται με τα διαρκή Μνημόνια, είναι οι βασικές αιτίες κρίσης στην αγορά εργασίας, στο έλλειμμα και στο χρέος. Όμως, το ολοκληρωμένο πλέγμα ανάπτυξης του δημοκρατικού προγραμματισμού, όπου πρωταγωνιστούν οι τοπικές κοινωνίες, ο ευρύτερος δημόσιος τομέας και οι δεξαμενές παραγωγής γνώσης και τεχνολογίας, υπό κρατικό και δημόσιο έλεγχο, είναι το μόνο μοντέλο που μπορεί να φέρει ισορροπία στο τρικυμισμένο αγοραίο πέλαγος. Και δυστυχώς η χώρα μας πλέει προς εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.
Αλλά, το εργασιακό είναι συνάρτηση με το Ασφαλιστικό. Οι ευέλικτες μορφές εργασίας και η γενικευμένη ατυπία αποστερούν από το σύστημα πολλούς πόρους. Οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις δεν αποδίδουν κοινωνικό πλούτο προς ενίσχυση των παροχών του Κοινωνικού Κράτους και του Ασφαλιστικού Συστήματος. Και η εκτεταμένη ανεργία βυθίζει όλο και περισσότερο το συνταξιοδοτικό σύστημα,[11]  ώστε, εν τέλει (και σύμφωνα με τις επιταγές του Μνημονίου), να αποβεί ένα και υποχρηματοδοτούμενο, λυμφατικό και λεηλατημένο σύστημα, που θα παράγει αποκλειστικά συνταξιούχους κάτω των ορίων τής φτώχειας.  Γι’αυτό άλλωστε και η μεγάλη προθυμία των δανειστών μας και των επιτηρητών της τριαρχίας να βαθμολογήσουν με δέκα την ασφαλιστική απορρύθμιση που συντελέστηκε με τους ν. 3863 και 3865/2010.

ΙΙ. Οι έξι (6) αρχές του νέου Ασφαλιστικού
 Με τους ν. 3863/2010[12]  και ν. 3865/2010[13]  η κυβέρνηση υλοποίησε τις δεσμεύσεις του Μνημονίου, που ήσαν εξαιρετικά λεπτομερείς ως προς τα μέτρα που θα ληφθούν και τα δημοσιονομικά τους αποτελέσματα. 
Μάλιστα δε, οι διαδικασίες τής ψήφισής του επιταχύνθηκαν σε βαθμό που και οι αρμόδιοι παράγοντες να επαίρονται ότι υπερέβησαν τον χρόνο και τις προσδοκίες τού Μνημονίου, αλλά και οι επικαιροποιημένες εκδοχές του που ακολούθησαν, να απονέμουν επαίνους για την ταχύτητα που επιδείχθηκε, έτσι ώστε οι εκπρόσωποι της τριαρχίας των επιτηρητών να βαθμολογούν τη «μεταρρύθμιση» αυτή με βαθμό 10.[14]



Οι αρμόδιοι έδρασαν αστραπιαία μετά την αποχώρηση των εκπροσώπων τής Εργατικής Τάξης με την ευρεία έννοια, από τον προσχηματικό
-όπως κατήγγειλαν- διάλογο. Εκμεταλλευόμενοι την κάμψη των κινητοποιήσεων μετά το τραγικό περιστατικό τής
Marfin στις 5 Μαΐου 2010, πρόλαβαν με δραστικότητα και βιαιότητα τις χρονικές απαιτήσεις τής τριαρχίας, όπως προελέχθη. Η ενσωμάτωση των αρχών τού Μνημονίου στο Ασφαλιστικό Σύστημα της πατρίδας μας ανατρέπει τις μέχρι τώρα βάσεις του, τις κοινωνικές ιδέες και πάγιες παραδοχές, επί των οποίων στηρίχθηκε το Κοινωνικό Κράτος και εισάγονται οι νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις που κυριαρχούν σήμερα στην ΕΕ.
Με δεδομένο, δε, ότι την περίοδο αυτή τίθεται πλέον σε εφαρμογή μία νέα Πράσινη Βίβλος για το Ασφαλιστικό Σύστημα των χωρών-μελών της ΕΕ, που είχε από ετών κυοφορηθεί,[15]  (ανεξαρτήτως αν αποτελεί οργανικό μέρος τού υπό διαμόρφωση Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας), η χώρα μας πρωτοπόρησε, δικαιώνοντας τον τίτλο που πολλοί διανοούμενοι και κοινωνικοί αναλυτές τής απέδωσαν, ότι είναι δηλαδή «πειραματόζωο» τού νεοφιλελεύθερου συστήματος και στον τομέα τού Κοινωνικού Κράτους.
Έτσι, για πρώτη φορά θεσπίζονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με τόση κυνική διαύγεια, θεσμοί και δεσμεύσεις που εξικνούνται, τουλάχιστον μέχρι το 2060 και εντάσσονται ακραιφνείς νεοφιλελεύθεροι συλλογισμοί, που στην πλήρη τους διάρθρωση απορρίπτονται ακόμη και από το Ασφαλιστικό Σύστημα των ΗΠΑ.
Οι βασικές αρχές τού νέου Ασφαλιστικού Συστήματος είναι οι εξής:
1)Η προϊούσα κατάργηση της αρχής της τριμερούς χρηματοδότησης (Κράτος-εργοδότες-εργαζόμενοι)
Η αρχή αυτή, που κυριάρχησε[16] κατά τις τελευταίες δεκαετίες, στην περίοδο δηλαδή της ωρίμανσης του Ασφαλιστικού Συστήματος, τηρήθηκε απαρεγκλίτως από όλες τις κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως αν εκπλήρωναν ολικά ή μερικά τις νομοθετημένες χρηματοδοτικές τους υποχρεώσεις προς τα Ταμεία.
Η σταδιακή απομάκρυνση του Κράτους από την ενίσχυση (και εγγύηση) της αρτιότητας των συντάξεων αντικαθίσταται από την άνευ ποιοτικού και ποσοτικού προσδιορισμού αόριστη εγγύηση, που ο νομοθέτης διακηρύσσει στην παρ. 1 του άρθρου 1 των ν. 3863/2010 και 3865/2010, ότι δηλαδή «Το Δημόσιο εγγυάται τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας με σκοπό τη διασφάλιση αξιοπρεπούς σύνταξης για κάθε δικαιούχο».
Η παραπλανητική αυτή «εγγύηση», που προϊδεάζει για απομειωτικές προσεγγίσεις τής έννοιας «αξιοπρεπής σύνταξη», πλην των απροσδιόριστων και μεταβλητών της παραμέτρων, παραπέμπει ευθέως στην έννοια της «αξιοπρεπούς διαβίωσης», εγγύς ή στα επιτρεπόμενα όρια της φτώχειας, όπως αυτά προσδιορίζονται από τα σχετικά συστήματα μέτρησης που έχει υιοθετήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και αποδέχεται το Δικαστήριο της ΕΕ.
Από το 2015 μέχρι και το 2060, ως ανωτέρω, το Κράτος θα περιορίσει δραστικά τη συμμετοχή του, αφού -σύμφωνα με το Μνημόνιο, αλλά και τη λογική των ψηφισθέντων νόμων- η μέση αύξηση του ποσού για τις συντάξεις, για όλο το παραπάνω διάστημα, δεν θα μπορεί να υπερβαίνει το 2,5% του ΑΕΠ (και ασφαλώς όχι αποπληθωρισμένο σε μονάδες αγοραστικής δύναμης), μολονότι ο αριθμός των συνταξιούχων θα μεγαλώσει, μάλιστα δε, προβλέπεται μετά από τρεις δεκαετίες να αυξηθεί κατά 700.000-1.000.000.[17]
Είναι λοιπόν προφανές ότι η συμβολή του Κράτους στις συντάξεις θα περιοριστεί στη χρηματοδότηση κατά ένα μόνο ποσοστό των πολύ χαμηλών συντάξεων, καθώς και των προνοιακών βοηθημάτων των απόρων και άλλων μη δικαιούχων σύνταξης, όπως η σημερινή σύνταξη ανασφάλιστου υπερήλικα.[18] 
Η δραστική περικοπή των συνταξιοδοτικών δαπανών είχε προαναγγελθεί με σχετικές δηλώσεις αρμοδίων κυβερνητικών παραγόντων.[19]



2)Καθιέρωση της αρχής της απόλυτης ανταπο-δοτικότητας (πλήρους αναλογικότητας)
Για όλους τους νέους ασφαλισμένους, αυτούς δηλαδή που θα εισέλθουν στο σύστημα ασφάλισης για πρώτη φορά μετά την 1-1-2011, η σύνταξη θα είναι συνάρτηση δύο (2) μόνο παραγόντων: του χρόνου ασφάλισης και των εισφορών που κατεβλήθησαν. Για όσους συνταξιοδοτηθούν μετά το 2010 (κατά μεγάλο μέρος) και για το χρονικό διάστημα μετά την άνω ημερομηνία, το ύψος της σύνταξης θα προσαρμοστεί στους νέους κανόνες. Θα υπάρξει, ως εκ τούτου, μια μεγάλη κατηγορία ασφαλισμένων που για την απονομή της σύνταξης και το ύψος της θα εφαρμόζονται κατά τη χρονική περίοδο της ασφάλισης και τα δύο νομικά καθεστώτα.
Η σύνταξη του μέλλοντος θα είναι πλήρως ανταποδοτική ή αναλογική. Θα γίνεται δε, περισσότερο αναλογικότερη με την πάροδο των ετών προς το 2060, περίοδο που, ως ανωτέρω αναφέρθηκε, το Κράτος θα απομακρύνεται από την υποχρέωση ενίσχυσης των συντάξεων.
Η αρχή αυτή υποστασιοποιήθηκε με τη νέα αρχιτεκτονική των συντάξεων, που ερείδεται, τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια της εφαρμογής του συστήματος, στους τρεις παρακάτω πυλώνες-τμήματα, τους οποίους οφείλουμε να αναπτύξουμε λεπτομερώς:

i)τη βασική σύνταξη (άρθρο 2 ν. 3863/2010 και άρθρο 3 ν. 3865/2010)
Είναι το ποσό της σύνταξης που, σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 2 των ν. 3863/2010 και 3865/2010, δεν αναλογεί σε ασφαλιστικές εισφορές και χορηγείται μετά την 1-1-2015 υπό τις προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος. Το ύψος της, για το έτος 2010, καθορίζεται στο ποσό των τριακοσίων εξήντα (360) ευρώ μηνιαίως, για 12 μήνες και αναπροσαρμόζεται σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 11 του ν. 3863/2010.
Το σπουδαίο όμως είναι ότι το ποσό της βασικής σύνταξης μειώνεται για τους συνταξιούχους λόγω γήρατος, αναπηρίας και θανάτου, με διάφορα χρονικά ή εισοδηματικά κριτήρια, που περιγράφονται λεπτομερώς στις οικείες διατάξεις.
ii)την αναλογική σύνταξη (άρθρα 3 και 4 ν. 3863/2010 και άρθρο 4 ν. 3865/2010)

Η αναλογική σύνταξη για τους νέους ασφαλισμένους (πρώτη φορά από 1-1-2011 και μετά) σε φορείς κύριας ασφάλισης (πλην του ΟΓΑ), που θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης μετά την 1-1-2015, απονέμεται με βάση το συνολικό χρόνο ασφάλισής τους. Ο οποίος δεν μπορεί να είναι μικρότερος του ενός πλήρους έτους ασφάλισης ή τριακοσίων (300) ημερών και με τη συμπλήρωση των ορίων ηλικίας που προβλέπονται από την ισχύουσα νομοθεσία κατά περίπτωση.

iii)την επικουρική σύνταξη, η οποία αποτέλεσε έναν θεσμό εναλλακτικής κοινωνικής ασφάλισης, χωρίς μάλιστα τη συμμετοχή τού Κράτους και με διμερή χρηματοδότηση εργοδοτών και εργαζομένων. Η επικουρική σύνταξη ήταν ένα ευεργετικό δημιούργημα της συλλογικής αυτονομίας, αφού, στα πλαίσια της άμβλυνσης της ταξικής πάλης, εργοδότες και εργαζόμενοι πριμοδοτούσαν αυτό το συμπλήρωμα της σύνταξης, θωρακίζοντάς το με συλλογικές συμβάσεις που είχαν εν τέλει (μετά την κύρωσή τους) ισχύ ουσιαστικού νόμου, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και απευθείας με τυπικό νόμο.
Ο θεσμός αυτός προξένησε την έκπληξη των εκπροσώπων της τριαρχίας (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), που θεώρησαν παντελώς αφύσικο να υπάρχει ένα τέτοιο μόρφωμα διαταξικής συνεννόησης και αλληλεγγύης εντός του Ασφαλιστικού Συστήματος. Γι’αυτό, μετά τις σχετικές γενικές και αόριστες αναφορές στο Μνημόνιο, αξίωσαν την ψήφιση ειδικού άρθρου (άρθρο 15 ν. 3863/2010)[20], που συναρτά την απονομή επικουρικών συντάξεων από εντελώς απαγορευτικούς παράγοντες ενόψει και της σημερινής οικονομικής κατάστασης των Ταμείων, μετά την άρνηση του Κράτους να εκπληρώσει τις χρηματοδοτικές του υποχρεώσεις, να αποκαταστήσει τα αποθεματικά τους και να εξεύρει νέους πόρους. Συνεπώς, με το μέλλον των επικουρικών συντάξεων επιεικώς αβέβαιο και με τον σημαντικά περιορισμένο ρόλο της βασικής σύνταξης, η αρχή της αναλογικότητας, που ισχύει στα ιδιωτικά συστήματα ασφάλισης, θα γενικευθεί και θα κυριαρχήσει.
Πολύ περισσότερο που οι συνθήκες στην αγορά εργασίας κατά το επόμενο ορατό χρονικό διάστημα θα είναι δύσκολες, κυρίως για τους νέους και τις νέες της πατρίδας μας. Το εργασιακό πεδίο θα χαρακτηρίζεται από πρωτοφανή ανεργία και υποαπασχόληση, που θα απαξιώνει τους τίτλους σπουδών και τις κεκτημένες δεξιότητες, αλλά και από τις γενικευμένες μορφές ευελιξίας.
Επομένως και οι μελλοντικές συντάξεις, που θα προσδιορίζονται με την αρχή τής αναλογικότητας στη συνάρτηση εργασιακού-ασφαλιστικού, θα μειωθούν κατά πολύ και με όχι ακραίους υπολογισμούς του μελλοντικού μέσου όρου ασφαλιστικών ημερών με 35-40 χρόνια ασφάλισης δεν θα υπερβαίνουν το 50% (μισό) των σημερινών συντάξεων.
3)Η αρχή της απόλυτης εξίσωσης των ορίων ηλικίας ανδρών-γυναικών (άρθρο 10 του ν. 3863/2010 και άρθρο 6 ν. 3865/2010)
Με πρόσχημα τα ενσωματωμένα στο Εσωτερικό μας Δίκαιο Διεθνή και Ευρωπαϊκά Κείμενα και Οδηγίες[21],  αλλά κυρίως υπό το βάρος της καταδικαστικής για την Ελλάδα C-559/2009 απόφασης του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρώην ΔΕΚ), η Κυβέρνηση αρνήθηκε να δώσει μια διακριτότητα στη συνταξιοδοτική μεταχείριση των γυναικών στα ζητήματα των συντάξεων του ευρύτερου δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα. Οι πιέσεις των εκπροσώπων της τριμερούς επιτήρησης δεν επέτρεψαν, εξάλλου, τη θέσπιση μιας μεγαλύτερης «μεταβατικότητας» για τους συνταξιοδοτικούς χρόνους των γυναικών του Δημοσίου Τομέα, των ΟΤΑ, του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας.
Έτσι οι σχετικές ρυθμίσεις αποπνέουν μιαν ιδιαίτερη σκληρότητα και απαξίωση των άλλων σπουδαίων σκοπών για την ύπαρξη της οικογένειας και της κοινωνίας που εξυπηρετεί η εργασία των γυναικών. Αυτές δεν επιτρέπουν καμία διάκριση υπέρ των ασφαλισμένων γυναικών με ή χωρίς παιδιά, με ή χωρίς πρόσθετες οικογενειακές ανάγκες που προκύπτουν από ανήμπορα ή προστατευόμενα μέλη της οικογένειας.

4)Η αρχή της περιοδικής αύξησης των ορίων ηλικίας ανάλογα με το προσδόκιμο[22] της ζωής των Ελλήνων (άρθρο 11 παρ. 3 ν. 3863/2010 και άρθρο 7 παρ. 3 του ν. 3865/2010)
Η ακραία νεοφιλελεύθερη συνταξιοδοτική αυτή αρχή σπάνια συναντάται σε κείμενο νόμου των σύγχρονων κρατών.
Όπου απαντάται, σε περιορισμένη εφαρμογή (π.χ. στη Γερμανία, στην Ελβετία και αλλού), τίθεται εξ αρχής ένα χρονικό όριο ηλικίας συνταξιοδότησης, που πρέπει να ισχύσει σε βάθος 25ετίας και αυξάνεται το όριο εξόδου σταδιακά κατά ένα τμήμα της αύξησης τού προσδόκιμου ζωής κατ’έτος (δηλαδή ένα μήνα), ώστε στο πέρας του άνω χρόνου να ανέβει στα 67 έτη.[23]
Το δημογραφικό πρόβλημα, η προϊούσα γήρανση του πληθυσμού, οι ασθένειες στην εργασία (από και κατά την εργασία) δεν θα προσμετρούνται πλέον ως «θετικοί» παράγοντες στο χρόνο ασφάλισης, αλλά θα αποκτήσουν αρνητικό χαρακτήρα, δηλαδή θα επιδεινώνουν τη θέση των εργαζομένων-ασφαλισμένων.
Άνδρες και γυναίκες, κυρίως γυναίκες με παιδιά, θα καλούνται να μείνουν στην εργασία επί 40-50 χρόνια μέχρι την ηλικία των 70 περίπου ετών, για το ορατό μέλλον, εξαιτίας του ότι το γενικό προσδόκιμο των πολιτών, αδιακρίτως, θα ανεβαίνει.
Η αρχή αυτή, μαζί με όλες τις προαναφερθείσες, αποτελούν ένα εκρηκτικό νεοφιλελεύθερο κοκτέιλ στη βάση του Κοινωνικού Κράτους, αφού εξοβελίζει τους κοινωνικούς κινδύνους και τη δομική ανεργία του συστήματος από το ασφαλιστικό πεδίο και τους καθιστά δυσμενείς, ατομικά αντιμετωπίσιμους παράγοντες.
Μάλιστα δε, κατά την άποψη πολλών ανεξάρτητων αναλυτών και οικονομετρών,[24]  το εύλογα ραγδαία ανερχόμενο προσδόκιμο ζωής των πλούσιων τάξεων, που με τη χρήση των νέων βιοϊατρικών μεθόδων θα αυξάνεται ακόμη περισσότερο, θα τραβά προς τα πάνω το προσδόκιμο ζωής τής Εργατικής Τάξης (και κυρίως των φτωχότερων διαστρωματώσεών της), έτσι ώστε να απομειωθεί μέχρι πλήρους εξαφάνισης, το χρονικό διάστημα μεταξύ εξόδου από την εργασία και εξόδου από τη ζωή, για να μην αναλαμβάνονται υποχρεώσεις έναντι των συνταξιούχων.
Η εφιαλτική αυτή προοπτική, που παραπέμπει στο αρχαιοελληνικό «ΚΕΙΟΝ ΝΟΜΙΜΟΝ»,[25]  τείνει να θεωρεί ως συμβατή με την εξέλιξη της κοινωνίας την κοινωνική ευθανασία των γερόντων, για να μην επιβαρύνουν με τις συντάξεις το κοινωνικό σύνολο.

5)Η αρχή της απόλυτης εξομοίωσης των όρων συνταξιοδότησης για όλους τους ασφαλισμένους (άρθρο 10 ν. 3863/2010 και άρθρο 6 του ν. 3865/2010)
Η αρχή αυτή, (που τυγχάνει πλέον καθολικής εφαρμογής, παρά τον άκαμπτο και ισοπεδωτικό της χαρακτήρα), ενδεχομένως να έχει τη μεγαλύτερη κοινωνική ανοχή και νομιμοποίηση λόγω του ότι μια περιφερόμενη έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης και εξίσωσης προς τα κάτω παραγνωρίζει την ιδιαιτερότητα κάθε κλάδου στον καταμερισμό της εργασίας εντός του ασύμμετρου και άνισου καπιταλιστικού συστήματος και συντηρεί, με τη χρησιμοποίηση ορισμένων ακραίων και αδικαιολόγητων παραδειγμάτων, την ενδοταξική αντιπαλότητα και την κοινωνική ζηλοφθονία.
Ορισμένες επαγγελματικές κατηγορίες και κλάδοι, με τη συστηματική βοήθεια του πολιτικού προσωπικού που αναπαραγόταν μέσω της απονομής διορισμών και ιδιαίτερων νομικών καθεστώτων, απέκτησαν μια διακριτή μεταχείριση και στο Ασφαλιστικό Σύστημα.

6)Η αρχή της ακύρωσης (κατάργησης) κεκτημένων δικαιωμάτων.
Σύμφωνα με το άρθρο μόνο παρ. 7 του ν. 3847/2010,[26] που εσπευσμένα ψήφισε η Κυβέρνηση, προκειμένου να προλάβει το πρωτόγνωρο κύμα φυγής δημοσίων υπαλλήλων και υπηρετούντων στο Στρατό και τα Σώματα Ασφαλείας: «7.Συνταξιοδοτικά δικαιώματα που έχουν θεμελιωθεί ή θεμελιώνονται μέχρι 31.12.2010 από τους τακτικούς υπαλλήλους και λειτουργούς, καθώς και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας και του Πυροσβεστικού Σώματος, που συνταξιοδοτούνται με βάση τις οικείες διατάξεις του Κώδικα Πολιτικών και Στρατιωτικών Συντάξεων (π.δ. 169/2007, ΦΕΚ 210/Α΄), ή με διατάξεις που παραπέμπουν σε αυτόν, καθώς και από τους ασφαλισμένους των πρώην Ειδικών Ταμείων που έχουν ενταχθεί στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, δεν θίγονται από την παραμονή στην υπηρεσία μετά την ανωτέρω ημερομηνία και τυχόν συνταξιοδοτικές μεταβολές στη διάρκεια αυτής δεν επηρεάζουν τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησής τους, καθώς και τον τρόπο υπολογισμού της σύνταξής τους.».
Με τις ρυθμίσεις των δύο ασφαλιστικών νόμων δόθηκε οριακή μεταβατικότητα μέχρι το 2012 για όλους τους ασφαλισμένους και μέχρι το 2014 για τους στρατιωτικούς και τα Σώματα Ασφαλείας. Οι λοιποί ασφαλισμένοι επλήγησαν σύμφωνα με τις νεώτερες ρυθμίσεις των νόμων 3863 και 3865/2010.

ΙΙΙ.Οι επτά (7) πιο σημαντικές αλλαγές του νέου Ασφαλιστικού
Οι πιο σημαντικές αλλαγές που επέφεραν οι ν.3863 και 3865/2010 στο ασφαλιστικό σύστημα όλων των ασφαλισμε΄νων της πατρίδας μας είναι οι εξής:
1.Διαδοχική ασφάλιση (άρθρο 5 ν. 3863/2010)
Οι διατάξεις του ν. 3863/2010 για τη διαδοχική ασφάλιση (που αφορούν όσους κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου ασφαλίστηκαν σε περισσότερα του ενός Ταμεία), οδηγούν σε ελαφρώς βελτιωμένη σύνταξη.
Σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση του νόμου αυτού «Ρυθμίζεται το χρόνιο πρόβλημα της διαδοχικής ασφάλισης, με έναρξη εφαρμογής το 2011. Η εξασφάλιση της κινητικότητας των εργαζομένων στην σύγχρονη και απαιτητική αγορά εργασίας απαιτεί ρύθμιση των οικονομικών πλευρών της διαδοχικής ασφάλισης με τρόπο κοινωνικώς δικαιότερο για τον ασφαλισμένο από αυτόν που ισχύει σήμερα. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της προτεινόμενης ρύθμισης που συνυπολογίζει για πρώτη φορά στο ποσό της συντάξεως το σύνολο των καταβληθεισών εισφορών.». Σε καμία περίπτωση, βέβαια, δεν απαλείφονται οι αδικίες του ισχύοντος ν. 3232/2004.[27]
Με το νέο νόμο προβλέπεται ένα ποσοστό βελτίωσης των παλαιών εισφορών (που διανύθηκαν στο συμμετέχοντα φορέα), που κυμαίνεται από 1,020% για τον 1ο χρόνο μέχρι 1,811% για τον 30ό χρόνο. Οι εισφορές, δηλαδή, των προηγουμένων ετών θα επικαιροποιούνται κατά το ποσοστό της εισοδηματικής πολιτικής για όλα τα προηγούμενα έτη μέχρι και το προηγούμενο του έτους υποβολής της αίτησης συνταξιοδότησης. Στο ποσό αυτό θα προστίθεται ο νέος συντελεστής βελτίωσης, σύμφωνα με τον πίνακα που ακολουθεί:


Έτη ασφάλισης έως τη
συνταξ/ση

Συντ/στής
Έτη ασφάλισης έως τη
συνταξιοδότηση

Συντ/στής
Έτη ασφάλισης έως τη
συνταξιοδότηση

Συντ/στής
1
1,020
16
1,373
31
1,848
2
1,040
17
1,400
32
1,885
3
1,061
18
1,428
33
1,922
4
1,082
19
1,457
34
1,961
5
1,104
20
1,486
35
2,000
6
1,126
21
1,516
36
2,040
7
1,149
22
1,546
37
2,081
8
1,172
23
1,577
38
2,122
9
1,195
24
1,608
39
2,165
10
1,219
25
1,641
40
2,208
11
1,243
26
1,673
41
2,252
12
1,268
27
1,707
42
2,297
13
1,294
28
1,741
43
2,343
14
1,319
29
1,776
44
2,390
15
1,346
30
1,811
45
2,438


Ασφαλώς, με το νέο νόμο δεν θα ισχύουν πια οι συντελεστές πάνω από το 2%. Συνεπώς, εάν υπάρχει χρόνος ασφάλισης στον ΟΑΕΕ-ΤΕΒΕ, ΟΑΕΕ-ΤΑΕ, Δημόσιο κ.ά., δεν θα ισχύουν οι αυξημένοι συντελεστές των καταστατικών διατάξεων των οικείων Ταμείων ή των διατάξεων του ν. 3232/2004. Έτσι, καταργούνται οι προβλέψεις για ετήσια απόδοση πάνω από το 2%, όπως προέβλεπε το ΤΑΕ (2,85%), το ΤΕΒΕ (3%), το Δημόσιο (2,286%).
Καμία σύνταξη δεν θα μπορεί να ξεπερνά (με τα σημερινά δεδομένα) το 70% (=35 έτη Χ 2%), αφού ο ν. 3863/2010 προβλέπει ότι, από 1-1-2013, όλες οι συντάξεις θα έχουν ποσοστό αναπλήρωσης μέχρι 2%, ανεξάρτητα από τις προβλέψεις των οικείων Ασφαλιστικών Ταμείων.

2.Μητέρες ανηλίκων: συνταξιοδότηση-δραστικές αλλαγές
Μεγάλες αλλαγές επέφεραν οι ν. 3863/2010 και 3865/2010 στα ηλικιακά όρια των γυναικών του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα αντίστοιχα. Έτσι, από το 2013 για όλες τις ασφαλισμένες γυναίκες, τα ηλικιακά όρια αυξάνονται στο 65ο ή στο 60ό με 40 έτη εργασίας για πλήρη σύνταξη. Οριακές δυνατότητες προβλέπουν και οι δύο νόμοι για όσες γυναίκες-μητέρες ανηλίκων θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα την ενδιάμεση διετία (2011-2012) με τη διπλή προϋπόθεση ότι: α)έχουν την απαραίτητη προϋπηρεσία, αλλά και β)έχουν την ανηλικότητα τέκνου, χωρίς να απαιτείται και η ηλικία της μητέρας (το 50ό έτος για το 2010, το 52ο έτος για το 2012 και το 65ο έτος από το 2013 και μετά).
Στην περίπτωση αυτή, δηλαδή, δεν απαιτείται η πλήρωση και της τρίτης προϋπόθεσης που είναι η ηλικία της ασφαλισμένης-εργαζόμενης. Συνεπώς, αναγκαίες είναι και οι τρεις (3) προϋποθέσεις μόνο για το 2010 (δηλαδή ηλικία μάνας 50 ετών, προϋπηρεσία: 25 έτη για τους επιστήμονες, 18,5 έτη για το ΙΚΑ και 20 έτη για τα ειδικά Ταμεία, καθώς και ανηλικότητα του τέκνου).
Από το 2011 και μετά, όταν η εργαζόμενη μητέρα συμπληρώνει τις δύο (2) μόνο προϋποθέσεις κατοχυρώνει αυτόματα και το ηλικιακό όριο εκείνης της χρονικής στιγμής, δυνάμενη δηλαδή να συνταξιοδοτηθεί με τη συμπλήρωση αυτού του ενδιαμέσου ορίου ηλικίας, όποτε αυτό συμβεί στο μέλλον.

3.Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα (ΚΒΑΕ)
Σύμφωνα με το άρθρο 17 του ν. 3863/2010, θα εκδοθεί υπουργική απόφαση, με την οποία θα καθοριστούν οι εργασίες, οι ειδικότητες ή οι χώροι εργασίας που θα ενταχθούν στον Κανονισμό ΒΑΕ του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ ή άλλων φορέων κοινωνικής ασφάλισης για όλους τους εργαζόμενους.
Για την κατάρτιση του νέου πίνακα βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, που θα ισχύει από 1-7-2011 για όλους τους εργαζόμενους, θα ληφθούν υπόψη η γνώμη της διαρκούς Επιτροπής Κρίσεως ΒΑΕ (άρθρο 20 παρ. 1 ν. 3790/2009), καθώς και η γνωμοδότηση του Συμβουλίου Κοινωνικής Ασφάλισης.
Σύμφωνα με την ίδια διάταξη, προβλέπεται ότι θα εξακολουθήσουν να ασφαλίζονται με την ίδια βάση ΒΑΕ όσοι εργαζόμενοι υπάγονται σ’αυτόν μέχρι 30-6-2011, στους οποίους χρειάζονται μέχρι και 4,5 χρόνια για τη συμπλήρωση των ελάχιστων προϋποθέσεων συνταξιοδότησης.
Τέλος, προβλέπεται ότι ο πίνακας ΒΑΕ μπορεί να τροποποιείται ή να συμπληρώνεται, με την ίδια διαδικασία, τουλάχιστον μετά την πάροδο τριετίας από την έκδοση της αρχικής υπουργικής απόφασης.
Αξίζει να παρατηρήσουμε εν προκειμένω ότι, σύμφωνα με το ν. 3845/2010 (νόμος Μνημονίου), η Κυβέρνηση ανέλαβε την υποχρέωση να περιορίσει τα επαγγέλματα και τις ειδικότητες που είναι σήμερα υπαγμένα στη λίστα των ΒΑΕ μέχρι και στο 10% των σημερινών. Θα έχουμε δηλαδή μείωση του αριθμού των ΒΑΕ κατά 90%.[28]
Σύμφωνα με τον ν. 3863/2010, τα όρια συνταξιοδότησης όσων ασφαλισμένων (ανδρών και γυναικών) υπάγονται μέχρι σήμερα στα ΒΑΕ, αυξάνονται σταδιακά.
Εδώ υπάρχει μεταβατικότητα μέχρι το 2015, με αποτέλεσμα όσοι δεν καταφέρουν να εξέλθουν στη σύνταξη -και κυρίως αυτοί που οι ειδικότητές τους θα αποχαρακτηριστούν μέχρι τότε-, να κινδυνεύουν να βγουν στη σύνταξη με τις κοινές συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, παρόλο που θα έχουν διανύσει σημαντικό μέρος του εργασιακού τους βίου υπό καθεστώς ΒΑΕ.

4.Αναγνωριζόμενοι χρόνοι-πλασματικά χρόνια (άρθρο 10 παρ. 18 του ν. 3863/2010)
Έως και επτά (7) πλασματικά έτη θα έχουν το δικαίωμα να αναγνωρίζουν οι ασφαλισμένοι, για να μπορέσουν να συμπληρώσουν τις προϋποθέσεις για συνταξιοδότηση, από την 1-1-2011 και μετά, σύμφωνα με το άρθρο 10 παρ. 18 του ν. 3863/2010 (που τροποποίησε τις διατάξεις του άρθρου 40 του ν. 2084/1992, ο οποίος ίσχυε μέχρι και σήμερα και αναφερόταν στους χρόνους που αναγνωρίζονταν για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος ή προσαύξηση του ποσοστού της σύνταξης).
 Η νέα ρύθμιση της παρ. 18 του άρθρου 10 ισχύει από 1-1-2011 και αφορά όλους ανεξαιρέτως τους ασφαλισμένους που συγκεντρώνουν σωρευτικά τις εξής προϋποθέσεις:
α)θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι 31-12-2010 και
β)έχουν πραγματοποιήσει 12 έτη ασφάλισης ή 3.600 ΗΑ.
Οι καταργούμενες ρυθμίσεις των άρθρων 40 και 47 (παρ. 12) του ν. 2084/1992 ισχύουν μέχρι 31-12-2010 και αφορούν όσους έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα ή θα θεμελιώσουν μέχρι 31-12-2010, ανεξάρτητα αν το ασκήσουν μέχρι 31-12-2010 ή και τα επόμενα χρόνια. Με τη νέα ρύθμιση επαναπροσδιορίζονται οι χρόνοι που μπορούν να προσμετρηθούν ή αναγνωρισθούν με εξαγορά, τόσο για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος όσο και για προσαύξηση του ύψους της σύνταξης.
Στην ίδια ρύθμιση καθορίζεται και ο χρόνος τον οποίο μπορεί να προσμετρήσει ή να αναγνωρίσει κάθε ασφαλισμένος, ανάλογα με το χρόνο της συνταξιοδότησής του ως εξής:
α) μέχρι τέσσερα (4) χρόνια, για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα εντός του έτους 2011,
β) μέχρι πέντε (5) χρόνια, για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα εντός του έτους 2012,
γ) μέχρι έξι (6) χρόνια, για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα εντός του έτους 2013 και
δ) μέχρι επτά (7) χρόνια, για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα από 1-1-2014 και εφεξής.
Επίσης, σύμφωνα με την παρ. 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010, που τροποποιεί το άρθρο 40 του ν. 2084/1992, διατηρείται η δυνατότητα να λογιστεί ως χρόνος ασφάλισης στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης και το Δημόσιο (πλην του χρόνου πραγματικής ή προαιρετικής ασφάλισης) και:
-ο χρόνος στρατιωτικής υπηρεσίας, ο χρόνος γονικής άδειας ανατροφής παιδιών,
-ο χρόνος επιδότησης λόγω ασθένειας και μέχρι 300 ημέρες,
-ο χρόνος επιδότησης τακτικής ανεργίας και μέχρι 300 ημέρες,
-ο χρόνος εκπαιδευτικής άδειας άνευ αποδοχών και μέχρι δύο (2) έτη,
-ο χρόνος σπουδών για την απόκτηση ενός μόνο πτυχίου ανώτερης ή ανώτατης σχολής της ημεδαπής ή της αλλοδαπής, καθώς και
-ο χρόνος σπουδών, μετά τη συμπλήρωση του 17ου έτους της ηλικίας, σε μέσες επαγγελματικές σχολές, ο οποίος είναι ίσος με τα κατά το χρόνο αποφοίτησης επίσημα ακέραια χρόνια σπουδών της οικείας σχολής,
-ο χρόνος ανεργίας, μετά την υπαγωγή στην ασφάλιση οποιουδήποτε φορέα κύριας ασφάλισης ή το Δημόσιο,
-ο προβλεπόμενος από την Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. χρόνος απουσίας από την εργασία λόγω κύησης και λοχείας των απασχολούμενων μητέρων,
-ο χρόνος απεργίας,
-ο πλασματικός χρόνος του άρθρου 141 του ν. 3655/2008 (ΦΕΚ 58 Α΄), που αναγνωρίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές και ανεξάρτητα του χρόνου γέννησης των παιδιών,
-ο χρόνος μαθητείας και μέχρι ένα έτος (λογίζεται και ο χρόνος που διανύθηκε σε προγράμματα απόκτησης εργασιακής εμπειρίας-stage) και
-ο χρόνος αποδεδειγμένης άσκησης επαγγελματικής δραστηριότητας πριν την εγγραφή στα μητρώα του Ο.Α.Ε.Ε. και μέχρι πέντε (5) έτη, εφόσον δεν είχαν πληρωθεί οι ασφαλιστικές εισφορές.
Με την υπ’αριθ.πρωτ. Φ 80000/οικ. 22458/1664/2-9-2010 σημαντική και λεπτομερειακή εγκύκλιο της Γενικής Γραμματείας Κοινωνικών Ασφαλίσεων, το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης παρέχει τις αναγκαίες πληροφορίες για τον τρόπο, τις προϋποθέσεις και το κόστος αναγνώρισης των πιο πάνω πλασματικών χρόνων.

5.Εισφορά Αλληλεγγύης Συνταξιούχων-ΕΑΣ (πρώην ΛΑΦΚΑ)-άρθρο 38 ν. 3863/2010 και άρθρο 11 ν. 3865/2010
Με τα άρθρα 38 του ν. 3863/2010 και 11 του ν. 3865/2010 επεβλήθη εκ νέου ο ΛΑΦΚΑ, τώρα με νέα ονομασία ως «Εισφορά Αλληλεγγύης Συνταξιούχων» (ΕΑΣ). Η ειδική εισφορά θα παρακρατείται με ευθύνη του Δημοσίου και των ΦΚΑ, που καταβάλλουν τη σύνταξη, και του Ελληνικού Δημόσιου και θα αποδίδεται στον Ειδικό Λογαριασμό που συστήνεται στο ΑΚΑΓΕ το αργότερο μέχρι το τέλος του επομένου, από την παρακράτηση, μήνα.
Η ΕΑΣ παρακρατείται μηνιαία κατά την καταβολή της σύνταξης από τις συντάξεις κύριας ασφάλισης των συνταξιούχων του Δημοσίου, του Ν.Α.Τ. και των Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης (Φ.Κ.Α.) αρμοδιότητας Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και υπολογίζεται στο συνολικό ποσό της σύνταξης και καθορίζεται ως εξής: α)Για συντάξεις από 1.400,01 ευρώ έως 1.700,00 ευρώ  σε ποσοστό 3%, β)Για συντάξεις από 1.700,01 ευρώ έως 2.000,00 ευρώ σε ποσοστό 4%, γ)Για συντάξεις από 2.000,01 ευρώ έως 2.300,00 ευρώ σε ποσοστό 5%, δ)Για συντάξεις από 2.300,01 ευρώ έως 2.600,00 ευρώ σε ποσοστό 6%, ε)Για συντάξεις από 2.600,01 ευρώ έως 2.900,01 ευρώ σε ποσοστό 7%, στ)Για συντάξεις από 2.900,01 ευρώ έως 3.200,00 ευρώ σε ποσοστό 8%, ζ)Για συντάξεις από 3.200,01 ευρώ έως 3.500,01 ευρώ σε ποσοστό 9% και η)Για συντάξεις από 3.500,01 ευρώ και άνω σε ποσοστό 10%.
Για την πρώτη κατηγορία (συντάξεις από 1.400,01 έως 1.700 ευρώ), το ποσό της σύνταξης μετά την παρακράτηση της εισφοράς δεν μπορεί να υπολείπεται των χιλίων τετρακοσίων ευρώ (1.400 ευρώ).


Σύμφωνα με ρητή πρόβλεψη των εν λόγω διατάξεων, εξαιρούνται της παρακράτησης της Ειδικής Εισφοράς οι συνταξιούχοι λόγω αναπηρίας ή γήρατος οι οποίοι λαμβάνουν το Εξωϊδρυματικό Επίδομα ή το Επίδομα Απόλυτης Αναπηρίας του άρθρου 42 του ν. 1140/1981(Α’ 68), όπως ισχύει.
Στην περίπτωση που κάποιος είναι διπλοσυνταξιούχος, (όταν δηλαδή στο ίδιο πρόσωπο καταβάλλονται περισσότερες της μίας κύριες συντάξεις), λαμβάνεται υπόψη το άθροισμα των συντάξεων αυτών και η παρακράτηση γίνεται από το Φορέα που χορηγεί το μεγαλύτερο ποσό σύνταξης.
Αυτοί οι συνταξιούχοι θα πρέπει να προσκομίσουν στα Τμήματα Πληρωμών Συντάξεων των Υποκαταστημάτων του τόπου κατοικίας, οποιοδήποτε παραστατικό από τον άλλο φορέα συνταξιοδότησης, από το οποίο θα προκύπτει το μηνιαίο ποσό τής σύνταξης που τους καταβάλλεται, προκειμένου να γίνει ο σχετικός έλεγχος.
Στις περιπτώσεις που χορηγείται σύνταξη λόγω θανάτου σε περισσότερα τού ενός μέλη οικογένειας ασφαλισμένου ή συνταξιούχου, για τον προσδιορισμό των ποσών στα οποία θα υπολογιστεί η Ειδική Εισφορά, λαμβάνεται υπόψη το συνολικό ποσό της σύνταξης που έχει μεταβιβαστεί και το παρακρατηθέν ποσό επιμερίζεται ανάλογα.

6.Κατοχύρωση θεμελιωμένων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων
Πολύς λόγος έχει γίνει για το τι αποτελεί θεμελιωμένο συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Η μικρή μεταβατική περίοδος που δόθηκε από την Κυβέρνηση, έχει προκαλέσει σύγχυση και ανησυχία σε ευρύ κύκλο ασφαλισμένων τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Γι’αυτό εδώ θα αναλύσουμε όλες τις περιπτώσεις κατοχύρωσης θεμελιωμένων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων τόσο για το 2010, όσο και για τα επόμενα μέχρι το 2015 έτη.
Σύμφωνα με  τη διάταξη της παρ. 7 του ν. 3847/2010, συνταξιοδοτικά δικαιώματα που έχουν θεμελιωθεί ή θεμελιώνονται μέχρι 31-12-2010 από τους τακτικούς υπαλλήλους και λειτουργούς, καθώς και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας και του Πυροσβεστικού Σώματος, που συνταξιοδοτούνται με βάση τις οικείες διατάξεις του Κώδικα Πολιτικών και Στρατιωτικών Συντάξεων (π.δ. 169/2007, ΦΕΚ Α’ 210) ή με διατάξεις που παραπέμπουν σε αυτόν, καθώς και από τους ασφαλισμένους των πρώην Ειδικών Ταμείων που έχουν ενταχθεί στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, δεν θίγονται από την παραμονή στην υπηρεσία μετά την ανωτέρω ημερομηνία και τυχόν συνταξιοδοτικές μεταβολές στη διάρκεια αυτής δεν επηρεάζουν τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησής τους, ούτε τον τρόπο υπολογισμού της σύνταξής τους.
Ως εκ τούτου, η θεμελίωση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος για τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα (πολιτικοί τακτικοί υπάλληλοι, στρατιωτικοί και σώματα ασφαλείας) εξαρτάται από την συμπλήρωση του απαιτούμενου χρόνου ασφάλισης, όπως αυτός εξατομικεύεται για κάθε συγκεκριμένη κατηγορία ασφαλισμένων.
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι η έννοια της θεμελίωσης του συνταξιοδοτικού δικαιώματος δεν ταυτίζεται με την έννοια της δυνατότητας συνταξιοδότησης και άμεσης καταβολής της σύνταξης στον ενδιαφερόμενο, αφού, στις περισσότερες  περιπτώσεις, η έναρξη καταβολής της σύνταξης εξαρτάται και από την συμπλήρωση ορισμένου ορίου ηλικίας. Ως θεμελίωση λοιπόν συνταξιοδοτικού δικαιώματος ορίζεται η κατοχύρωση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος μέχρι την πλήρωση όλων των απαιτούμενων προϋποθέσεων για την έναρξη  χορήγηση της σύνταξης στον ενδιαφερόμενο.
Πρακτικά, λοιπόν, εργαζόμενος που έχει θεμελιώσει το δικαίωμα προς σύνταξη δεν θίγεται από μελλοντικές αλλαγές (όπως αυτό προκύπτει και από τα οριζόμενα στην παρ. 7 του ν. 3847/2010) και μπορεί να κάνει χρήση του δικαιώματος του είτε με την συμπλήρωση του απαιτούμενου ορίου ηλικίας για την έναρξη καταβολής (πληρωμής) της σύνταξης είτε και σε μεταγενέστερο χρόνο, αφού με βάση την έννοια της θεμελίωσης έχει «κλειδώσει» το όριο ηλικίας που προβλέπεται κατά το χρόνο θεμελίωσης του δικαιώματος. Αν δεν έχει συμπληρωθεί το απαιτούμενο όριο ηλικίας τότε απλά περιμένει να του καταβληθεί η σύνταξη όταν συμπληρωθεί το όριο αυτό.
Σε κατηγορίες ασφαλισμένων που δεν απαιτείται η συμπλήρωση συγκεκριμένου ορίου ηλικίας (χωρίς όριο ηλικίας) η συνταξιοδότηση  εξαρτάται μόνο από την συμπλήρωση του απαιτούμενου συντάξιμου χρόνου ασφάλισης.

7.Ένταξη νεοπροσλαμβανομένων δημοσίων υπαλλήλων και υπαλλήλων υπηρετούντων στο Στρατό και τα Σώματα Ασφαλείας από 1-1-2011 στο ΙΚΑ
Σημαντική θεσμική αλλαγή, σύμφωνα με το ν. 3865/2010, αποτελεί και η ένταξη των νεοπροσλαμβανομένων (από 1-1-2011 και μετά) δημοσίων υπαλλήλων και των υπηρετούντων στο Στρατό και τα Σώματα Ασφαλείας στο ΙΚΑ.
Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 2 (παρ. 1) του ν. 3865/2010, οι τακτικοί και μετακλητοί υπάλληλοι και λειτουργοί του Δημοσίου, τακτικοί και μετακλητοί υπάλληλοι της Βουλής, των Ν.Π.Δ.Δ. και των Ο.Τ.Α. α΄ και β΄ βαθμίδας, καθώς και οι ιερείς και οι υπάλληλοι των εκκλησιαστικών ΝΠΔΔ, που προσλαμβάνονται για πρώτη φορά από 1-1-2011 και μετά, υπάγονται υποχρεωτικά και αυτοδίκαια στον κλάδο κύριας σύνταξης του ΙΚΑ−ΕΤΑΜ. Τα ανωτέρω πρόσωπα ασφαλίζονται για ασθένεια, επικουρική σύνταξη και εφάπαξ βοήθημα στους οικείους φορείς, στους οποίους υπάγονται όσοι από αυτούς έχουν ασφαλισθεί για πρώτη φορά από 1-1-1993 και μετά στο Δημόσιο ή σε φορείς κύριας ασφάλισης.
Σύμφωνα, επίσης, με το ίδιο άρθρο 2 (παρ. 2) του ν. 3865/2010, οι διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου εφαρμόζονται και για τους στρατιωτικούς που κατατάσσονται από 1-1-2011 και μετά, εξαιρουμένων των στρατευσίμων παθόντων οπλιτών στην υπηρεσία και ένεκα ταύτης.
Εξάλλου, σύμφωνα με την παρ. 4 του ίδιου άρθρου 2, οι τακτικοί και μετακλητοί υπάλληλοι και λειτουργοί του Δημοσίου, τακτικοί και μετακλητοί υπάλληλοι της Βουλής, των Ν.Π.Δ.Δ. και των Ο.Τ.Α. α΄ και β΄ βαθμίδας, καθώς και οι ιερείς και οι υπάλληλοι των εκκλησιαστικών ΝΠΔΔ που υπηρετούν ή θα προσληφθούν μέχρι 31-12-2010 μπορούν να επιλέξουν προαιρετικά την υπαγωγή τους στο ΙΚΑ−ΕΤΑΜ από την ημερομηνία δημοσίευσης του νόμου αυτού.
Με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης θα καθορίζονται οι λεπτομέρειες εφαρμογής του προηγούμενου εδαφίου.
Η  διάταξη αυτή, με την προχειρότητα που σχεδιά-στηκε και ψηφίστηκε, αναμένεται να δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Γι’αυτό θα ήταν προτιμότερο να ανασταλεί η ισχύς της ή να παραταθεί ο χρόνος εφαρμογής της.

ΙV.Παρά τις εξόφθαλμα αβάσιμες και παραπλανητικές διαβεβαιώσεις των αρμοδίων κυβερνητικών παραγόντων ότι δεν πρόκειται να ληφθεί κανένα νέο μέτρο για το Ασφαλιστικό Σύστημα και τις υποσχέσεις τού Πρωθυπουργού ότι μετά τη λήξη της επιτήρησης τα πράγματα θα επανέλθουν στα φυσιολογικά τους μεγέθη και το Κοινωνικό Κράτος θα αποκατασταθεί, το σύστημα ήδη οδηγείται προς περαιτέρω συρρίκνωση.
Προϊόντος του μνημονιακού χρόνου, επιφυλάσσονται πολλές εκπλήξεις στους ασφαλισμένους, που δεν έχουν επαρκώς συνειδητοποιήσει ότι η νύχτα τής απορρύθμισης είναι μακρά και ότι, όχι μόνο η παρούσα, αλλά και οι μελλοντικές γενεές που θα μπουν στην αγορά εργασίας, στο ορατό μέλλον τουλάχιστον μισού αιώνα, θα διέλθουν από τα «καυδιανά δίκρανα»,[29]  που θέτει μακροπροθέσμως το άνω υπέρτερο  «Δημοσιονομικό Σύνταγμα». Έτσι, σε κάθε επικαιροποίηση του Μνημονίου, νέες δεσμεύσεις προστίθενται που αφορούν πλέον τις επικουρικές συντάξεις, τα Ταμεία Πρόνοιας ή αυτά που δίδουν εφάπαξ ή άλλες, γενικές ή επικεντρωμένες σε ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων, κοινωνικές παροχές.
Δεν θα χωρούσαν στα χρονικά όρια αυτής της εισήγησης όλες οι αναφορές τού διαρκώς και προς το χειρότερο επικαιροποιούμενου Μνημονίου στο Ασφαλιστικό Σύστημα. Θα αναφέρω μόνον τις δεσμεύσεις τής πιο πρόσφατης, της τέταρτης, επικαιροποίησής του, που υπεγράφη μετά την επιστολή προθέσεων του Υπουργού Οικονομικών και του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, στις 23 Φεβρουαρίου 2011.
Σ’αυτήν[30] και υπό τον τίτλο «Ολοκλήρωση της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης» (σελ. 19 και 20), μεταξύ των άλλων, αναφέρονται και τα εξής: «Η Κυβέρνηση υλοποιεί μία σε βάθος αναθεώρηση της λειτουργίας των δημοσίων ταμείων δευτερεύουσας/επικουρικής σύνταξης (συμπεριλαμβανομένων των ταμείων πρόνοιας και των ασφαλιστικών ταμείων που καταβάλουν εφάπαξ). Ο σκοπός της αναθεώρησης είναι η σταθεροποίηση της συνταξιοδοτικής δαπάνης, η εξασφάλιση της δημοσιονομικής ουδετερότητας των ταμείων αυτών και η διασφάλιση μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του συστήματος.
Η αναθεώρηση θα πρέπει να επιτύχει: -τη μείωση του αριθμού των υφιστάμενων ταμείων, -την κατάργηση των ανισορροπιών στα ελλειμματικά ταμεία, -τη σταθεροποίηση των τρεχουσών δαπανών σε βιώσιμο επίπεδο, μέσω καταλλήλων προσαρμογών που θα γίνουν από την 1η Ιανουαρίου 2012, -τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των επικουρικών ταμείων μέσω της αυστηρής σύνδεσης των εισφορών με τις παροχές. Η μεταρρύθμιση αυτή συμβάλλει στην επίτευξη του πρωταρχικού στόχου του περιορισμού της συνολικής (περιλαμβάνουσας τα συστήματα της κύριας, ανταποδοτικής, επικουρικής και κάθε άλλης σχετικής σύνταξης, καθώς και την καταβολή εφάπαξ κατά την συνταξιοδότηση) αύξησης των συνταξιοδοτικών δαπανών του δημοσίου τομέα, κατά την περίοδο 2009-2060, σε κάτω από 2,5 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Η μεταρρύθμιση των δευτερευόντων (επικουρικών) ταμείων σχεδιάζεται σε στενή διαβούλευση με το προσωπικό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ και η εκτιμώμενη επίπτωσή της στην μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα επικυρώνεται από την Επιτροπή Οικονομικής Πολιτικής της ΕΕ. Οι παράμετροι του νέου συστήματος πλασματικών καθορισμένων εισφορών δευτερεύουσας σύνταξης εξασφαλίζουν μακροπρόθεσμη αναλογιστική ισορροπία, όπως θα αξιολογηθεί από την Εθνική Αναλογιστική Αρχή. Αν οι προβλέψεις της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής δείξουν ότι, ακόμη και μετά τις μεταρρυθμίσεις των ταμείων επικουρικής σύνταξης, η εκτιμώμενη αύξηση της συνολικής δαπάνης δημοσίων συντάξεων θα υπερβεί το όριο των 2,5 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ κατά την περίοδο 2009-2060, η Κυβέρνηση αναθεωρεί επίσης τις βασικές παραμέτρους του συνταξιοδοτικού συστήματος όπως αυτές ορίζονται από το νόμο 3863/2010. Η αναθεώρηση σχεδιάζεται σε στενή διαβούλευση με το προσωπικό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ.».
Περαιτέρω, στη σελ. 35 της παραγράφου ii με τον τίτλο «Διαρθρωτικές δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις» και υπότιτλο «Ολοκλήρωση της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης» ορίζεται ότι: «Η Κυβέρνηση εφαρμόζει την μεταρρύθμιση των δευτερευόντων/επικουρικών συνταξιοδοτικών προγραμμάτων, συγχωνεύοντας ταμεία και αρχίζοντας τον υπολογισμό των παροχών στην βάση του νέου συστήματος πλασματικών καθορισμένων εισφορών. Η Κυβέρνηση παγώνει τις ονομαστικές επικουρικές συντάξεις και περιορίζει τα ποσοστά αναπλήρωσης για συσσωρευμένα δικαιώματα σε ελλειμματικά ταμεία, στην βάση αναλογιστικής μελέτης που εκπονήθηκε από την Εθνική Αναλογιστική Αρχή. Σε περίπτωση που η αναλογιστική μελέτη δεν είναι έτοιμη, τα ποσοστά αναπλήρωσης, μειώνονται, από την 1η Ιανουαρίου 2012, προκειμένου να αποφευχθούν τα ελλείμματα. Όλα τα ταμεία εγκαθιστούν ένα μηχανογραφικό σύστημα ατομικών λογαριασμών συνταξιοδότησης.».
Δηλαδή, με δεδομένο ότι τηρείται απόλυτη σιγή και επικρατεί πλήρης σύγχυση για τον χρόνο εκπόνησης αυτών των μελετών που προκηρύσσονται αυτή την περίοδο από την Εθνική Αναλογιστική, είναι πολύ πιθανό οι μειώσεις με βάση το νέο σύστημα των πλασματικών καθορισμένων εισφορών να επέλθουν ανεξαρτήτως των αποτελεσμάτων τους.
Με το διαμορφούμενο νέο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, που για τον μετριασμό της νεοφιλελεύθερης σκληρότητάς του μετονομάζεται ήδη σε «Σύμφωνο για το Ευρώ», το Κοινωνικό Κράτος, κυρίως στην Ελλάδα, θα υποστεί και άλλα μεγαλύτερα πλήγματα. Και αυτό διότι όλα τα στοιχεία που καθιστούν ανταγωνιστική μια οικονομία ελλείπουν από τη χώρα μας εν σχέσει με τις άλλες χώρες της ΕΕ και όχι μόνον της ζώνης του ευρώ. Η έρευνα, η καινοτομία, οι νέες εργονομικές μέθοδοι, η εισροή τής καταρτισμένης (γενικά και ειδικά), διαδικτυωμένης, επινοητικής και φιλόδοξης, νεανικής εργατικής δύναμης, η εκμετάλλευση των δικτύων, η πιστωτική επάρκεια, οι οικονομίες κλίμακας, είναι σπανίζοντα ή παντελώς ελλείποντα μεγέθη από τον διαρκώς αποσυγκροτούμενο ελληνικό παραγωγικό ιστό. Ως εκ τούτου, η μόνη επείγουσα «διέξοδος», στην οποία μας οδηγεί το νέο Σύμφωνο είναι η διαρκής απομείωση του άμεσου και έμμεσου εργατικού κόστους -και άρα και των συντάξεων-, μέσω της απομείωσης των εισφορών και των κοινωνικών πόρων, για να επιτύχουμε μια ψευδαίσθηση ανταγωνιστικότητας.
Επομένως, οι επεμβάσεις επί των υποσυστημάτων του Κοινωνικού Κράτους δεν θα είναι αισθητικού χαρακτήρα, αλλά θα πλήττουν καίρια το κοινωνικό σώμα μέχρις ότου αυτό το χαώδες δημοκρατικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Τεχνοδομής και η αλληλοτροφοδότησή της με τα στελέχη τής επιχειρη-ματικής δραστηριότητας, κυρίως του τομέα της εικονικής χρηματοπιστωτικής οικονομίας, εξαλειφθεί με την ενεργό δράση των λαών.
Και εδώ θα μου επιτρέψετε να ολοκληρώσω την εισήγησή μου με την παραίνεση που ο διάσημος οικονομολόγος, και για ένα διάστημα σύμβουλος του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, Τζέημς Γκαλμπρέιθ έκανε εγγράφως στον ελληνικό λαό και περιέχεται στο περίφημο άρθρο του «Με ποια Ευρώπη θα τσακίσουμε τις χρηματαγορές;»[31]  «…η Ευρώπη θα βυθίζεται στην ύφεση, εκτός και αν αλλάξει τακτική, εκτός και αν οι κοινωνικές δυνάμεις που δημιούργησαν το κράτος πρόνοιας ξεσηκωθούν να το υπερασπιστούν…».
Ευχαριστώ για την προσοχή σας.





[1] Βλέπε την ειδική έκδοση του περιοδικού «Επίκαιρα», Μάρτιος 2011.
[2] Βλέπε το βιβλίο της Ναόμι Κλάιν «Το δόγμα του σοκ», Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 2010.
[3] Βλέπε τις αναλύσεις μου:  «Η υπέρβαση της κρίσης», περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 37 (2010), σελ. 46, καθώς και «Το νέο κοινωνικό ζήτημα», περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 38 (2010), σελ. 76. Βλέπε επίσης την εισαγωγή του καθηγητή Νότη Μαριά στην ειδική έκδοση του περιοδικού «Επίκαιρα», η οποία είχε τίτλο «Το νέο Μνημόνιο. Η Μαύρη Βίβλος», τεύχος Αυγούστου 2010 (31-8-2010).
[4] Βλέπε το βιβλίο μου «Το Τέλος του Κοινωνικού Κράτους; Αριστερά και Συνδικάτα μπροστά στην Απορρύθμιση», Εκδόσεις Λιβάνη, α’ έκδοση Μάρτιος 2008, β’ έκδοση Μάιος 2008, καθώς και το βιβλίο μου «Ασφαλιστικό Ώρα Μηδέν. Το Μέλλον των Συντάξεων», Εκδοτικός Οίκος Α.Α.Λιβάνη, Αθήνα, α’ έκδοση Μάιος 2010, β’ έκδοση Οκτώβριος 2010.
[5] Βλέπε τις από 23-3-2011 δηλώσεις του καθηγητή Σάββα Ρομπόλη στη Βουλή, εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 24-3-2011. Βλέπε επίσης Γιώργου Κρητικίδη «Απασχόληση και ανεργία το α’ τρίμηνο του 2010» σε ενημέρωση ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, τεύχος 174 (2010), καθώς και του ιδίου «Ελληνική οικονομία και η απασχόληση το 2010 (σύνοψη συμπερασμάτων)» σε ενημέρωση ΙΝΕ/ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, τεύχος 175 (2010).
[6] Βλέπε Γιώργου Κρητικίδη, όπ.π., καθώς και το άρθρο της Μαρίας Καραμεσίνη «Το εργατικό κόστος στο στόχαστρο του Μνημονίου», εφημερίδα «Εποχή» της 20-2-2011.
[7] Βλέπε άρθρο του Μανώλη Δρεττάκη «Στην Ελλάδα σημειώθηκε η μεγαλύτερη αύξηση του δείκτη μιζέριας (miser index)», εφημερίδα «Αυγή της Κυριακής» της  20-3-2011.
[8] Βλέπε άρθρο του Μανώλη Δρεττάκη οπ.π., καθώς και άρθρο της Σοφίας Τσαδάρη «Η νεολαία ενάντια στην ανεργία», εφημερίδα «Πριν» της 13-2-2011.
[9] Βλέπε άρθρο του Διοικητή του ΟΑΕΔ Ηλία Κικίλια «Αναζητώντας τη βιώσιμη ανάκαμψη στην αγορά εργασίας», εφημερίδα «Τα Νέα» της 1-6-2010.
[10] Βλέπε Τάκη Φωτόπουλου: «Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ», Εκδόσεις Γόρδιος, Αθήνα 2010, σελ. 79-86.
[11] Βλέπε το βιβλίο μου «Ασφαλιστικό Ώρα Μηδέν. Το Μέλλον των Συντάξεων», Εκδοτικός Οίκος Α.Α.Λιβάνη, Αθήνα, α’ έκδοση Μάιος 2010, β’ έκδοση Οκτώβριος 2010.
[12] ΦΕΚ Α 115/15-7-2010 με τίτλο «Νέο ασφαλιστικό σύστημα και συναφείς διατάξεις-Ρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις».
[13] ΦΕΚ Α 120/21-7-2010 με τίτλο «Μεταρρύθμιση συνταξιοδοτικού συστήματος του Δημοσίου και συναφείς διατάξεις».
[14] Βλέπε την Έκθεση Τριμερούς Επιτήρησης και στην εφημερίδα «Τα Νέα» της 7-8/8/2010.
[15] Βλέπε την Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «Για τις δημόσιες δαπάνες και τη γήρανση του πληθυσμού στα 27 κράτη-μέλη της ΕΕ για τα έτη 2008-2060».
[16] Επιβλήθηκε με την υπ’αριθ. 102/1952 ΔΣΕ και ενσωματώθηκε στο Εσωτερικό μας Δίκαιο με το ν. 3251/1955. Ειδικότερα για το θέμα αυτό, βλέπε και ανάλυση του Γιώργου Ρωμανιά στην εφημερίδα «Το  Ποντίκι» της 27-5-2010.
[17] Βλέπε την ετήσια έκθεση 2010 του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ «Η ελληνική οικονομία και η απασχόληση».
[18] Βλέπε το άρθρο 37 του ν. 3863/2010 με τίτλο «Χρηματοδότηση συστήματος κοινωνικής ασφάλισης»: «Από 1.1.2011 και εφεξής οι Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης αρμοδιότητας Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και το ΝΑΤ επιχορηγούνται με βάση την ισχύουσα νομοθεσία και ειδικά για τα έτη 2010−2013, τηρουμένων των στόχων του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης και του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας (ν. 3845/2010). Από 1.1.2015 το κράτος αναλαμβάνει τη χρηματοδότηση της βασικής σύνταξης όλων των Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης αρμοδιότητας Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και του ΝΑΤ, πλην των Ε.Τ.Α.Α., Ε.Τ.Α.Π.−Μ.Μ.Ε. και του συστήματος ασφάλισης προσωπικού της Τράπεζας της Ελλάδος. Το ποσό αυτό επιμερίζεται στους οργανισμούς ανάλογα με τον αριθμό των δικαιούχων και των ποσών που καταβάλλονται. Ο Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης ενημερώνει τη Βουλή των Ελλήνων, ανά εξάμηνο για την εξέλιξη των οικονομικών μεγεθών των Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης και γενικότερα του ασφαλιστικού συστήματος.».
[19] Βλέπε δηλώσεις του Υπουργού Εργασίας κ.Ανδρέα Λοβέρδου στην εφημερίδα «Το Βήμα» της 25-3-2010.
[20] Η ρύθμιση αυτή με τίτλο «Επικουρικές συντάξεις» έχει ως εξής: «1.Η Εθνική Αναλογιστική Αρχή, έως το τέλος του 2011, εκπονεί υποχρεωτικά αναλογιστικές μελέτες βιωσιμότητας των Επικουρικών Φορέων, Τομέων και Αυτοτελών Κλάδων. Η Εθνική Αναλογιστική Αρχή καλεί εντός δύο μηνών από την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού τους Επικουρικούς Φορείς, Τομείς και Αυτοτελείς Κλάδους να αποστείλουν τα απαραίτητα στοιχεία για την εκπόνηση των αναλογιστικών μελετών. Τα Διοικητικά Συμβούλια των ανωτέρω φορέων εντός δύο μηνών από τη διαβίβαση της μελέτης προτείνουν στον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης το ποσοστό αναπλήρωσης των συντάξεων, σύμφωνα με τις προτάσεις της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής με σκοπό τη διασφάλιση της βιωσιμότητας των Ταμείων και την αποτροπή της δημιουργίας ελλειμμάτων και η προσαρμογή γίνεται με νόμο. 2.Αν δεν αποσταλούν εντός τεσσάρων (4) μηνών από την ημερομηνία που θα ζητηθούν τα απαραίτητα για την εκπόνηση της αναλογιστικής μελέτης στοιχεία η προσαρμογή γίνεται με τη διαδικασία της παραγράφου 1 χωρίς να απαιτείται η γνώμη των Διοικητικών Συμβουλίων των Ταμείων, σύμφωνα με την πρόταση της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής. 3.Για τους ασφαλισμένους μετά την 1.1.1993 ισχύουν οι διατάξεις του άρθρου 34 του ν. 2084/1992 (ΦΕΚ 165 Α΄). 4.Οι διατάξεις των άρθρων 60 έως και 69 του ν. 3371/2005 (ΦΕΚ 178 Α΄) εξακολουθούν να ισχύουν.».
[21] Βλέπε κυρίως την Οδηγία 2006/54 ΕΚ/5-7-2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου «Για την εφαρμογή της αρχής των ίσων ευκαιριών και της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών σε θέματα εργασίας και απασχόλησης», καθώς και την Οδηγία L 204/26-7-2006 στην Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
[22] Με την παρ. 3 του άρθρου 11 του ν. 3863/2010, ορίζεται ότι: «3.Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης των ασφαλι­σμένων των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης και του Δημοσίου, ανεξαρτήτως χρόνου υπαγωγής στην ασφάλιση, τα οποία προβλέπονται στο άρθρο 10 του παρόντος νόμου και σε καταστατικές ή γενικές δι­ατάξεις νόμων, ανακαθορίζονται κατά τη μεταβολή του προσδόκιμου ζωής του πληθυσμού της χώρας, με σημείο αναφοράς την ηλικία των 65 ετών. Η ισχύς της παραγράφου αυτής αρχίζει από 1.1.2021 και κατά την πρώτη εφαρμογή της, λαμβάνεται υπόψη η μετα­βολή της δεκαετίας 2010 έως και 2020. Από 1.1.2024 τα ανωτέρω όρια ανακαθορίζονται ανά τριετία. Η αναπροσαρμογή των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, γί­νεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, που εκδίδεται κατά το τελευταίο έτος κάθε περιόδου με βάση τους σχετικούς δείκτες που προσδιορίζονται από την Ελ­ληνική Στατιστική Αρχή και την Eurostat και αφορούν στην επόμενη περίοδο.».
[23] Βλέπε και ρεπορτάζ του  Δημήτρη Χρυσικόπουλου στην εφημερίδα «Free Sunday» της 6-5-2010, όπου περιλαμβάνονται σοβαρές διαπιστώσεις του Επιστημονικού Διευθυντή ΙΝΕ/ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ κ.Σάββα Ρομπόλη.
[24] Βλέπε το άρθρο του Πολ Κρούγκμαν «Ένα ακόμη λάθος για τον Ομπάμα», εφημερίδα «Το Βήμα» της 13/11/2010, όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρει πως «Θέλουν να αυξηθεί το όριο ηλικίας για την Κοινωνική Ασφάλιση μαζί με το μέσο προσδόκιμο ζωής. Είναι αυτό λογικό; Η απάντηση είναι όχι, για πολλούς λόγους- και σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται η πρόταση για απασχόληση ως την ηλικία των 69 ετών, που μπορεί να ακούγεται λογική για ανθρώπους με δουλειά γραφείου, αλλά είναι πολύ σκληρότερη για εκείνους που κάνουν χειρωνακτική εργασία. …. Η πρόταση αγνοεί ένα σημαντικό σημείο: ενώ το προσδόκιμο ζωής πράγματι αυξάνει, αυτό ισχύει κυρίως για ανθρώπους που κερδίζουν πολλά, για εκείνους που έχουν λιγότερη ανάγκη την Κοινωνική Ασφάλιση. Το προσδόκιμο ζωής μεταξύ εκείνων που ανήκουν στην κάτω κλίμακα του εισοδήματος δεν έχει ανέβει τα τελευταία 30 χρόνια. … Οι χειρώνακτες πρέπει να υποχρεωθούν να δουλεύουν περισσότερο, επειδή σήμερα οι μεγαλοδικηγόροι ζουν περισσότερο απ΄ ό,τι παλαιότερα.». Βλέπε επίσης και Daniele Linhart: «Δουλειά μέχρι τον τάφο», εφημερίδα «Le Monde Diplomatique» (ελλ. Έκδοση) της 16-1-2011.Βλέπε επίσης άρθρο του Άγγελου Στεργίου: «Κοινωνική αλληλεγγύη. Η απόλυτη προτεραιότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος σε περίοδο κρίσης», εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 26/6/2010.
[25] Επρόκειτο περί εθίμου στην αρχαία νήσο Κέω, σημερινή Τζιά (Κέα), κατά το οποίο οι γέροντες αυτοκτονούσαν με κώνειο, μη δυνάμενοι πλέον να εργάζονται. Παραπλήσιες απόψεις για επιδότηση των μορφών ευχάριστης ευθανασίας, με ταξίδια σε τροπικούς παραδείσους ή διαμονή σε πολυτελή ξενοδοχεία για λίγες μέρες, έχουν διατυπωθεί και από ορισμένες νεοφιλελεύθερες δεξαμενές σκέψης στις ΗΠΑ. Αλλά ο Κρίστοφερ Μπάκλεϊ, τέως Σύμβουλος και λογογράφος του πατρός Μπους, στο μυθιστόρημά του με τίτλο «Booms day», περιγράφει και εμπρησμούς χωριών που είναι σχεδιασμένα για ηλικιωμένους, καθώς και για επιθέσεις εναντίον συνταξιούχων την ώρα που παίζουν γκολφ. Το βιβλίο αυτό, όπως αναφέρει ο Μιχάλης Μητσός στη στήλη «Διαστάσεις» της εφημερίδας «Τα Νέα» της 30/4/2007, έγινε best-seller και προκάλεσε εκτεταμένη συζήτηση στις ΗΠΑ μεταξύ αναλυτών και οικονομικών σχολιαστών.
[26] ΦΕΚ Α 67/11-5-2010 και με τίτλο «Επανακαθορισμός των επιδομάτων εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας για τους συνταξιούχους και βοηθηματούχους του Δημοσίου».
[27] ΦΕΚ Α 48/12-2-2004 με τίτλο «Θέματα Κοινωνικής Ασφάλισης και άλλες διατάξεις».
[28] Βλέπε σελ. 1381 του ΦΕΚ Α 65/6-5-2010 του νόμου-Μνημονίου. 
[29] Βλέπε το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη (έκδοση 1998, σελ. 702). Η φράση «περνώ από τα καυδιανά δίκρανα» σημαίνει «αποδέχομαι εξευτελιστικούς όρους συνθηκολόγησης», «ταπεινώνομαι», εκ του λατινικού Furculae Caudinae-στενά του όρους Καύδιου, όπου ο ρωμαϊκός στρατός εγκλωβίστηκε από τους Σταμνίτες (αρχαίο ιταλικό φύλο).
[30] Βλέπε το πλήρες κείμενο της τέταρτης επικαιροποίησης του Μνημονίου στην ειδική έκδοση του περιοδικού «Επίκαιρα», τεύχος Μαρτίου 2011.
[31] Βλέπε εφημερίδα «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (ένθετο Le Monde Diplomatique) της 27-6-2010.

Δεν υπάρχουν σχόλια: